Η πόλη στολίζεται και γιορτάζει. «Θα γίνει λοιπόν και φέτος το θαύμα των Χριστουγέννων»; Ο αμήχανος Αη-Βασίλης που κοιτάει την πόλη από τις σκάλες μοιάζει να απορεί με όλα αυτά. Υπάρχει, άραγε, κάτι που να δικαιολογεί κάποιο θαύμα; Σε ένα παλιό άρθρο του, στο περιοδικό Ευθύνη (Απρίλης 1974), ο συντηρητικός Αχαιός πολιτικός και διανοούμενος, παίρνει διακριτικά τις αποστάσεις του από όλη αυτή την αυλή των θαυμάτων. Γράφει χαρακτηριστικά: «Αν έλεγα, ότι το θρησκευτικό μου συναίσθημα το προκάλεσε ή το επηρέασε κάποιο ιδιαίτερο βίωμα, θα εξαρτούσα το συναίσθημα αυτό από μίαν εμπειρία, από κάτι το αισθητό ή και νοητό, που θα αναιρούσε τη μυστική αυτονομία του. Η μόνη εμπειρία, που δεν θα αναιρούσε την αυτονομία του θρησκευτικού συναισθήματος, είναι το θαύμα. Αλλά δεν αξιώθηκα –ούτε τόλμησα να επιθυμήσω– να ιδώ ένα θαύμα στη ζωή μου. Το ερώτημα, πώς αντικρύζω το πρόβλημα του Θεού, προϋποθέτει τη δυνατότητα – μια δυνατότητα, που είναι τρομερή–να λύσω το πρόβλημα τούτο. Αλλά η ουσία του Θεού είναι “ανέκφαντος”. Δεν μου δόθηκε η χάρις ν’ αντικρύσω το “άκτιστον” φως του Θεού. Μίλησα άλλοτε πολύ γιά τον Θεό. Ίσως περισσότερο από ό,τι θάπρεπε. “Υβρίζει δε ο την ουσίαν αυτού περιεργαζόμενος”, είπε ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος στον δεύτερο Λόγο του “Περί του ακαταλήπτου”. Κάτι παρόμοιο πρέπει να ένιωσε και ο Αη-Βασίλης στις σκάλες. Καλά Χριστούγεννα!
