Η πολυεπίπεδη αντιμετώπιση του ζητήματος της παιδείας αποτελεί επιτακτική ανάγκη στη σύγχρονη κοινωνία, καθώς οι γρήγοροι και απαιτητικοί ρυθμοί ζωής αναγκάζουν το άτομο να αναζητά ποικίλες δεξιότητες, τόσο για την προσωπική του εξέλιξη, όσο και για τη βελτίωση του βιοτικού και πνευματικού του επιπέδου. Στο πλαίσιο αυτό, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα και ειδικότερα η δευτεροβάθμια εκπαίδευση οφείλει να εγκαταλείψει τη μονοδιάστατη προσέγγιση και να επενδύσει στις ανθρωπιστικές σπουδές και στην τέχνη. Η ενίσχυση αυτών των τομέων, που σήμερα υποβαθμίζονται, είναι καθοριστική για τη διαμόρφωση ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων.
Το ζήτημα της μόρφωσης παραμένει επίκαιρο και διαχρονικό, παρά το γεγονός ότι συχνά ανακυκλώνεται γύρω από τις ίδιες στερεοτυπικές συζητήσεις. Η συνολική αναβάθμιση της εκπαίδευσης αποτελεί ανάγκη για τη διεύρυνση των πνευματικών και καλλιτεχνικών οριζόντων των νέων. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μέσω της βιωματικής μάθησης αλλά και της ενίσχυσης των ανθρωπιστικών σπουδών στο σχολικό πρόγραμμα. Η αύξηση των ωρών διδασκαλίας σε αντικείμενα όπως η ψυχολογία και η κοινωνιολογία συμβάλλει στην καλλιέργεια της κριτικής σκέψης και της συναισθηματικής ευαισθησίας, διευκολύνοντας τη σταδιακή μύηση των μαθητών στον κόσμο της διανόησης. Με την αποδέσμευση από αναχρονιστικά πρότυπα, το εκπαιδευτικό σύστημα μπορεί να ενισχυθεί, προωθώντας ένα σχολικό περιβάλλον που βασίζεται στην ενσυναίσθηση, στη συνεργασία και στην ανθρωπιά.
Προς την κατεύθυνση αυτή θα λειτουργούσε και η ένταξη του μαθήματος των εικαστικών στο πρόγραμμα του Λυκείου. Η διαρκής επαφή με τις καλές τέχνες, όπως η ζωγραφική, βοηθάει στη διαμόρφωση μιας πολυσχιδούς προσωπικότητας με γνώσεις, ιδανικά και καλλιτεχνικές ανησυχίες. Παράλληλα, δίνεται στους μαθητές η δυνατότητα να καλλιεργήσουν την αίσθηση του ωραίου, ενισχύοντας την καλαισθησία, τη δημιουργικότητα και τη φαντασία τους. Επιπλέον, η καλλιτεχνική παιδεία προσφέρει μια δημιουργική διέξοδο από το άγχος της καθημερινότητας, επιδρώντας θετικά στην ψυχολογία των εφήβων. Συμπερασματικά, η παροχή μιας τέτοιας εκπαίδευσης αποτελεί ευθύνη της Πολιτείας, η οποία οφείλει να θέσει σε προτεραιότητα τη συγκρότηση πολιτών με παιδεία, ισχυρό χαρακτήρα και ορθή κρίση.
